Mój Sierpc - poetycka refleksja na temat miasta

Sierpienica po ulewnych deszczach, widok ze wzgórza za sklepem Lidl, 3.06.2010 r.

"Kokoszka"

Plac Kard. Wyszyńskiego, w tle kościół pw. św. Wita, Modesta i Krescencji (Fara)

Sąd w popołudniowym świetle, 5.05.2010 r.

Sierpecka Fara i fragment "Starego Miasta" w promieniach zachodzącego słońca, 1.06.2014 r.

Na adres redakcji otrzymaliśmy poetycką refleksję na temat Sierpca, jego charakte­rystycznych miejsc, jak rzeka Sierpienica, park tzw. "Małpiak" czy kawiarnia Parkowa. Autorką wiersza jest Pani Danuta Witkowska, która o swojej twórczości mówi: "Lubię pisać kiedy myśli chcą być ubrane w słowa, kiedy nie mają miejsca już w głowie i chcą być przelane na papier".

Zapraszamy również inne osoby do podzielenia się swoją twórczością. Wasze utwory z radością opublikujemy.

Mój Sierpc

Z dna Sierpienicy czystej jak łza
kamyczki wybieraliśmy
sitkiem zabranym z kuchni -
ryby łowiliśmy.

Na łące zielonej
namioty z koców stały
dumnie wznosząc się do góry
domy udawały.

Gdy w "Małpiaku" po burzy
morze udawały kałuże -
statkami z dętek
płynęliśmy w dalekie podróże.

,,Kokoszka" nas przygarniała
gdy do szkoły iść się nie chciało
Chętnie ogniska rozpalała
oj działo się tam, działo.

Gdy już dorośli byliśmy
(przynajmniej w naszym mniemaniu)
do Parkowej zaglądaliśmy
bo tu zawsze był ktoś nam bliski.

Ktoś, kto wrzucił do szafy
grosik a nawet dwa
by ożywić piękną melodię,
która do dziś w sercu gra.

Łza się w oku pojawia -
nie złapiesz już rybki w rzece
Jakaś brudna taka, że
ryba żyć w niej nie chce.

W parku na dole może i są kałuże
lecz czy widać tam
uśmiechnięte, dziecięce
buzie?

Parkowa też już bez duszy
grosika do szafy nie wrzucisz
Nie zatnie się stara płyta
i nie popłynie już tam muzyka.

A we wspomnieniach o to chodzi,
że w nich wciąż jesteśmy śliczni i młodzi.
Ważne by każde pokolenie miało
takie wspomnienia, do których
będzie się uśmiechało.

Danuta Witkowska

Komentarze do artykułu: [9]